HİKAYELER

DINI HIKAYELER

Bir Ayet Okudu Hakk'a Yürüdü

 Nur çocuk hoca önünde diz çöktü ve derse koyuldu.Kısa zamanda kuranı kerimi örgendi …yine bir gün hocanın önünde Kuran okuyordu.Birden bir ayetle karşılaştı.Ayeti kelimeyi tek tek heceledi.Ne var ki yüreğine müthiş bir kurşun saplanıvermişti.

    Rabbimiz buyuruyor ki:

    “O halde,küfre varırsanız çocukları ak saçlılar haline çevirerek bir günün (kıyametin)azabından kendinizi nasıl koruyacaksınız.” 

    Bu ayeti okur okumaz harika çocuğun yüzü kireç gibi bembeyaz kesildi ve kendisini bir titreme aldı.Artık okumaya devam edemiyordu.Derhal evin yolunu tuttu ve kapıyı çaldı.babası içeriden seslendi:Kim o? 

    - Benim ey baba çabuk aç…!

    Ebu Bekri hz.leri kapıya koşup açtı.Açtı ama gördüğü manzaradan da korktu.Çocuğunun yüzünde tek damla kan kalmamıştı ve küçük yavru titreyip duruyordu.Hemen kollarını açıp:

    - Ey benim için cennet mumu olan yavrum dedi sana ne oldu.Niçin benzini sararmış görüyorum?

    - Ey babam :Bugün kuranı kerimden bir ayet okudum.Manasını düşününce yüreğim eriyor sandım ve bu hale geldim.

    - Ey gözümün nuru oğlum!O hangi ayettir.

    Şu ayettir. “O halde,küfre varırsanız çocukları ak saçlılar haline çevirerek bir günün (kıyametin) azabından kendinizi nasıl koruyacaksınız.” 

    Ayeti celileyi tekrar etmek çocuğun canına yeni bir ateş düşürdü ve o masum yavru ayak da duracak takati kendinde bulamayıp yatağa düştü.Bu ayetin heybetinden hasta oldu ve kısa zamanda öldü.O harika çocuğu babası götürüp kabre koydu.Kabre konan sanki çocuk değildi,incilerden meydana gelmiş bir taştı. 

    Ebu Bekir Verrak sık sık çocuğun kabrine gider,toprakları avuçlar,zari ağlar ve söyle derdi.

     Ebu Bekir Verrak senin küçücük oğlun kurandan bir ayet okudu. Allah(cc)korkusundan can verdi.Sen kuranı kerimi hatmedip duruyorum ve ömür güneşin kabir kuyusunu agdı.hiç Allahtan onun gibi korkmazsın.Meğer senin gönlün ne katı bir gönülmüş vah sana…

Site Admin

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ

Muhakkak ki biz sizi korkuyla, açlıkla ve mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltme ile imtihan edeceğiz. O sabredenleri müjdele! Onlar ki, başlarına bir musibet geldiği zaman: “Biz Allah’a aidiz ve sonunda O’na döneceğiz.” derler. (Bakara 155-156)

Yorum Yaz


Benzer DINI HIKAYELER

Yavuz Ve Zenbilli
Uykuya Çalışanlar
Serçe’nin Kurtuluşu
Göçebe
Sağırın Hasta Ziyareti
Utanmak
v